Κλείσιμο όλων | Άνοιγμα όλων

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ  ΤΩΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ  ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΩΝ  ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
Του JEAN-PIERRE  LOUVEAUX (χημικού τροφίμων)

Θυμάμαι ότι ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 όταν τηλεφωνούσαν από την άλλη μεριά του Ατλαντικού στο σπίτι μου στη Λυόν. Η πρόταση της πολυεθνικής εταιρίας –που εργάζομαι ακόμη- ήταν συγκεκριμένη. Επειδή πραγματοποιούσε επέκταση στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, δημιουργούσε εγκαταστάσεις στην Ελλάδα και επιθυμούσε να αναλάβω τη σύσταση του χημικού εργαστηρίου.
Μετά από οικογενειακή σύσκεψη δέχτηκα. Εγώ με τη σύζυγο θα πηγαίναμε στην  Ελλάδα ενώ τα παιδιά θα συνέχιζαν τις σπουδές τους.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν τη χώρα. Ήταν όμως η πρώτη φορά που θα έμενα τόσο πολύ. Στα πρώτα τρία χρόνια παραμονής μου στην Ελλάδα είδα, άκουσα, έμαθα πολλά. Ήρθα σε επαφή με μία άλλη κουλτούρα που απέχει από αυτή του Δυτικοευρωπαίου ή Κεντρικοευρωπαίου. Μία κουλτούρα, ένας τρόπος σκέψης, που έχει θετικά και αρνητικά. Ένα όμως χαρακτηριστικό ξεχωρίζει. Η άποψη του Έλληνα  καταναλωτή ή παραγωγού –τις περισσότερες φορές-  ότι τα ελληνικά προϊόντα  είναι  ποιοτικά.
Είναι αλήθεια βέβαια ότι τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες έχουν κάνει άλματα, ειδικά στην ποιότητα των μελισσοκομικών προϊόντων.Και εδώ θα συμφωνήσω γιατί ως υπεύθυνος χημικός τροφίμων τα τελευταία δέκα χρόνια στο Συνεταιρισμό έχω κάνει πάρα πολλές αναλύσεις αυτών τόσο εντός όσο και εκτός Συνεταιρισμού.
Μέλια όπως αυτά που προέρχονται από τον Όλυμπο,το μυθικό βουνό των θεών,που η UNESCO έχει χαρακτηρίσει ως απόθεμα της παγκόσμιας βιόσφαιρας,πιστεύω ότι έχουν μια γεύση και μία ποιότητα μοναδική.
Και αν και εγώ ο ίδιος θα συμφωνήσω ότι λόγω της ηλιοφάνειας της χώρας και του ξηροθερμικού κλίματος που δημιουργεί μία μικρή μεν αλλά ποιοτική παραγωγή τα ελληνικά μελισσοκομικά προϊόντα είναι εξαιρετικά πρέπει οι Έλληνες να δουν και το θέμα των εξαγωγών.
Είναι γεγονός βέβαια ότι ο Ελληνας καταναλωτής προτιμάει το ελληνικό προϊόν από το ξένο φθηνό αλλά αμφιβόλου ποιότητας που εισάγεται στην ελληνική αγορά.Αλλά ακόμη και έτσι, αυτό που προσπάθησα να περάσω ως φιλοσοφία στους συνεταιριστές είναι ότι θεωρείται αδιανόητο μία χώρα με 1.300.000 μελισσοσμήνη και σαφή ποιότητα προϊόντων η παραγωγή της να απευθύνεται μόνο στην εγχώρια αγορά.
Θυμάμαι όμως και το πόσο τους αρέσει να ακούν και να μαθαίνουν για άλλα μέλια. Όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα, οι συζητήσεις και οι αναλύσεις για τα μέλια άλλων χωρών –τις οποίες επισκέπτομαι ως υπεύθυνος χημικών εργαστηρίων της πολυεθνικής- μας παίρνουν ώρες. Μέλι από μετκάλφα, μέλι λίτσι, μέλι κόκκινου ταν, μέλι αβοκάντο, μέλι αιματόξυλου, μέλι ονοβρύχης, καλούνας, ελαιοκράμβης, σμέουρου, φαγόπυρου, μέλι μάνουκα,  κ.α.       

Και θυμάμαι τώρα που είμαστε σε φάση εκπαίδευσης να επιθεωρούμε τα μελισσοσμήνη χωρίς καπνό αλλά με χρήση υποκαπνίσματος με μείγμα αιθερίων ελαίων (με ειδικά κατασκευασμένο καπνιστήρι) ουδείς από τους συνεταιριστές αντιδρά. Και έρχονται –όταν έχουμε εκπαίδευση- απ’ όπου κι αν κατοικεί ο καθένας.
«Ξέρεις» μου είπε μία μέρα συνεταιριστής «σε θεωρούμε το Α και το Ω του συνεταιρισμού».

Δεν το πιστεύω αυτό. Απεναντίας, ταξιδεύοντας πολλές φορές  στην όμορφη αυτή χώρα –με τα θετικά της και τα αρνητικά της- και έχοντας αναλύσει πάρα πολλά ελληνικά μελισσοκομικά προϊόντα και κάνοντάς τα σύγκριση μ’ αυτά άλλων χωρών καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες σ’ ένα πράγμα υστερούν:  στην προώθηση των προϊόντων τους . Γι’ αυτό απαιτείται εκπαίδευση και οργάνωση. Αυτό είναι το ζητούμενο και η μεγάλη γι’ αυτούς πρόκληση…

ΣΑΝ  ΠΡΟΛΟΓΟΣ…
του Γιώργου Αγγέλη, γεωπόνου, επαγγελματία μελισσοκόμου

Όταν μου είπαν ότι στην ιστοσελίδα του Συνεταιρισμού θα δημιουργήσουν θέση για να γράφουν τις απόψεις, εντυπώσεις, ιδέες οι συνεταιριστές, δεν έδωσα σημασία, ούτε ανησύχησα. Απεναντίας, όμως, ανησύχησα όταν έμαθα ότι πρέπει να γράψω κι εγώ. «Δεν γίνεται» μου είπαν «εσύ που μιλούσες για δημιουργία Συνεταιρισμού να μη γράψεις τίποτα. Να γράψεις τουλάχιστον γιατί επέμενες στη σύσταση του Συνεταιρισμού».
Αυτό το θέμα το έχουμε αναλύσει και παράλληλα εξαντλήσει –τουλάχιστον με τους συνεταιριστές- αν και θα μπορούσα να γράψω του κόσμου τα επιχειρήματα γιατί δημιουργήθηκε ο συγκεκριμένος συνεταιρισμός. Θα επιχειρούσα να γράψω τις απόψεις μου, τις ιδέες μου, τα επιχειρήματά μου αν δεν θυμόμουν τη λατινική φράση:  SCRIPTA MANENT. «Ξέρεις» μου είχε πει κάποτε φίλος  που του ζητούσαν να γράψει ένα άρθρο σε μελισσοκομικό περιοδικό «δεν γράφω ποτέ δημόσια γιατί τα γραφόμενά σου σ’ ακολουθούν μια ζωή». Το θυμήθηκα αυτό, όταν η σύζυγός μου, μου έφερε ένα κείμενο από το βιβλίο νεοελληνικών κειμένων που διδάσκεται στο λύκειο. «Ίσως αυτό να εξηγεί πολλά από αυτά που θέλεις να πεις» μου είπε.

Διαβάζοντάς του, θυμήθηκα ότι αν λέγεται ότι μια φωτογραφία αξίζει χίλιες λέξεις ένα κείμενο αξίζει χίλιες παραθέσεις επιχειρημάτων και άλλες τόσες αναλύσεις. Το συγκεκριμένο αποσπασματικό κείμενο παραθέτω αυτούσιο δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις στο χώρο της μελισσοκομίας είναι εντελώς συμπτωματική.

Όχι εκπτώσεις στην ποιότητα…
Του Γιώργου Αρβανίτη* 

Όταν το καλοκαίρι του 2010 οι συνεταιριστές στη γενική συνέλευση μου ανέθεσαν  τη διαχείριση του συνεταιρισμού,  έθεσα έναν όρο:   ότι ο συνεταιρισμός  αυτά που θα πουλάει θα έχουν συγκεκριμένη ποιότητα η οποία θα αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά.
Και όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι η λέξη ποιότητα είναι έννοια προς αναζήτηση στην  αγορά –και αυτό δε με βρίσκει σύμφωνο- είναι ενθαρρυντικό ότι όλο και περισσότερο την επιδιώκουν. Στην ψυχαγωγία, στην ενδυμασία, στα τρόφιμα. Ίσως το πρόβλημα είναι ότι είμαστε ακόμη λίγοι.
Κάθομαι τώρα και σκέφτομαι πως ο JEAN-PIERRE μας λέει συνεχώς ότι στα επόμενα χρόνια θα επικρατήσει όποιος έχει ποιοτικά προϊόντα. Μόνο που για να παράγεις ποιοτικό προϊόν δε γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάζεται προσπάθεια, συνείδηση, πειθαρχία. Άλλωστε, για φτάσεις στο Ω πρέπει να ξεκινήσεις από το Α. Και προπαντός να μην κάνεις εκπτώσεις…Πρώτα στη συνείδησή σου και μετά στην ποιότητα των προϊόντων σου. Αυτά τα δύο είναι συγκοινωνούντα δοχεία…

*Ο Γιώργος Αρβανίτης είναι καθηγητής φιλόλογος σε λύκειο της Μαγνησίας, υπεύθυνος διαχείρισης του συνεταιρισμού «ΜΕΛΙΧΡΥΣΟΣ».